Paweł Borawski
   "Tajna wojna Iranu ze Stanami Zjednoczonymi.
    Brygady Hezbollahu oraz irańscy Strażnicy
    Rewolucji w walce z „anglo-amerykańską”
    okupacją Iraku w latach 2007–2011
"

  

ISBN 978-83-67730-49-5
487 str.
145x205 mm

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2024

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Iran w obliczu amerykańskiego ataku na Irak
II. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (Pasdaran) jako element sił zbrojnych Iranu
III. Siły Qods (Niru-ye Qods) jako instrument wpływu Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej na Bliskim i Środkowym Wschodzie
IV. Brygady Hezbollahu w latach 2007–2011 – portret organizacji
V. Brygady Hezbollahu w latach 2011–2020 – ewolucja organizacji
Epilog. Eskalacja konfliktu. Zamach na generała Kassema Solejmaniego
Bibliografia


O książce:


Musicie wiedzieć, iż jesteśmy bardzo blisko was w miejscach, o których wam się nawet nie śniło – słowa te wypowiedziane przez dowódcę irańskich Sił Qods generała Kassema Solejmaniego pod adresem prezydenta USA Donalda Trumpa nie były czczą przechwałką. Stworzony przez Iran, regionalny polityczno-wojskowy sojusz złożony głównie z różnoetnicznych szyickich milicji zwany „Osią Oporu” posiada bowiem realny wymiar w postaci przeszło 200 tysięcy bojowników  na ogromnym obszarze rozciągającym się od Azerbejdżanu po Jemen oraz od Libanu i Palestyny po Afganistan. To niewidzialne władztwo jest w istocie kolejną wersją perskiego imperium. Nowe szyicko-perskie imperium nie zna granic państwowych. Sięga ono bowiem wszędzie tam, gdzie docierają irańscy Strażnicy Rewolucji często w charakterze  doradców, budowniczych, dyplomatów czy też pielgrzymów. Od wielu lat „Oś Oporu” spędza sen z powiek szefów tajnych służb Izraela. Elementy tego nieformalnego sojuszu otaczają bowiem niemal ze wszystkich stron położone w Palestynie państwo żydowskie. Można powiedzieć, że generałowi Solejmaniemu udało się zamknąć Izrael w pierścieniu ognia nowoczesnych dronów bojowych oraz rakiet balistycznych.
Przedmiotem niniejszej książki jest historia irackich  Brygad Hezbollahu, jednego ze zbrojnych ugrupowań wchodzących w skład „Osi Oporu”. Organizacja ta jest ściśle związana z irańskim Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej, zarówno ideologicznie, jak i organizacyjnie. W pracy niniejszej podjąłem próbę naszkicowania obrazu Brygad Hezbollahu w kontekście rywalizacji Stanów Zjednoczonych oraz Iranu o wpływy na terytorium postsaddamowskiego Iraku.

 


O autorze:


Paweł Borawski (ur. 1983 r.) absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 2009–2018 był funkcjonariuszem Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej. W latach 2014–2018 pełniąc funkcję wicekonsula w Konsulacie Generalnym RP w Brześciu zajmował się realizacją Ustawy o Karcie Polaka. W 2022 roku pracował dla UNHCR gdzie brał udział w operacji polegającej na udzielaniu pomocy humanitarnej uchodźcom z Ukrainy. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół historii wojennej ludów Kaukazu, Bałkanów, Iranu oraz państw Bliskiego Wschodu. Obiektem szczególnego zainteresowania autora jest nexus terroryzmu, przestępczości oraz struktur państwowych, takich jak służby specjalne. Jest autorem książki Wojna rosyjsko-perska 1826–1828 wydanej nakładem wydawnictwa Inforteditions oraz szeregu artykułów poświęconych problemom wojskowości i bezpieczeństwa państw Zakaukazia, Bałkanów oraz Bliskiego i Środkowego Wschodu. Jego zainteresowania badawcze wiążą się kilkuletnim pobytem na Zakaukaziu, w Azji Środkowej oraz Mołdawii.



   Eugen Gorb
   "Granhamn 7 VIII 1720. Rosyjskie desanty
    na szwedzkim wybrzeżu
"

  

ISBN 978-83-67730-48-8
88 str.
163x235 mm
Mapy: 10

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2024

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Od Ozylii do Stäket
II. Kampania 1720 roku i bitwa pod Granhamn
III. Prace i dni Komisji Obrony Narodowej
IV. Ostatni akt wielkiej wojny północnej
Podsumowanie
Aneks
Bibliografia
Spis map i schematów


O książce:


Rosjanie wykorzystali swoją przewagę liczebną i z całą siłą zaatakowali bezbronne fregaty. Początkowo bali się ich ognia burtowego i płynęli z przodu i z tyłu, ale gdy ogień szwedzkich okrętów zaczął słabnąć, galery ruszyły do ataku z boków. Siöblad i reszta fregat nie przerwała bitwy i od jego huraganowego ognia wiele galer zostało zmuszonych do rzucenia się na brzeg, a ludzie z rosyjskich łodzi zeskakiwali do wody, uciekając przed ogniem szwedzkich dział i muszkietów. Na fregacie Vainqueur kapitan próbował podpalenia, ale ogień został ugaszony przez Rosjan, którzy już weszli na pokład. Danska Örn i Stora Phoenix zostały opuszczone przez swoich dowódców...

Bitwa przy wyspie Granhamn została niemal natychmiast ogłoszona triumfem rosyjskiego oręża i oznaczona jako „ostatnia znacząca bitwa wielkiej wojny północnej”. W tej formule tylko ostatnie zdanie jest prawdziwe, a mit o triumfie rosyjskiej floty wiosłowej nad szwedzką eskadrą żaglową został błyskawicznie skonstruowany przez nie kogo innego, jak właśnie samego cara Piotra I. Książka, którą Czytelnik trzyma w rękach, jest pierwszą szczegółową analizą starcia rosyjskich i szwedzkich eskadr, do którego doszło 7 sierpnia 1720 roku w szkierach cieśniny Ledsund w grupie Wysp Alandzkich. Spróbujmy dowiedzieć się, jak przypadkowe starcie morskie o bardzo wątpliwym wyniku przerodziło się w spektakularne i decydujące zwycięstwo. Autor starał się oprzeć zarówno na rosyjskich, jak i szwedzkich publikowanych źródłach, które przez długi czas były błędnie interpretowane – rosyjskie relacje podkreślały ich zwycięstwo, a Szwedzi tuszowali skalę porażki. Odpowiedź na pytanie: „Jak było naprawdę?” zostanie udzielona w tej niewielkiej książce, która jest zarysem operacji morskich i lądowych ostatnich trzech lat wielkiej wojny północnej.

 


O autorze:


Eugen Gorb (1989), z wykształcenia i powołania jest historykiem, miłośnikiem historii wojskowości XVII-XIX wieku. Po tym, jak wiosną 2022 roku został zmuszony do opuszczenia Mariupola, mieszka i pracuje w Czerkasach. W 2023 roku rozpoczął studia doktoranckie na Mariupolskim Uniwersytecie Państwowym (Kijów), będąc jednocześnie wizytującym badaczem we Francuskim Centrum Badawczym Nauk Humanistycznych i Społecznych w Pradze (CEFRES). Jest autorem 5 książek i ponad 40 artykułów naukowych.


   Jakub Juszyński
   "Ziemia Dziadoszan 1 IX 1015.
    Wielkie zwycięstwo polskich łuczników
"

  

ISBN 978-83-67730-47-1
86 str.
163x235 mm
Mapy: 1

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2024

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Polscy łucznicy
II. Armia niemiecka
III. Bitwa
Bibliografia


O książce:


Bitwa, która odbyła się 1 IX 1015 roku w ziemi plemienia Dziadoszan na zachodnich krańcach państwa Piastów, jest jednym z największych polskich zwycięstw. W tym starciu wojsko polskie, złożone wyłącznie z łuczników i lekkiej jazdy, zdruzgotało armię niemiecką, złożoną z najlepszych jednostek.
Henryk II, cesarz Niemiec, uciekł przed bitwą, przeczuwając klęskę, i rozkazał swojej armii walczyć. Opuszczone przez własnego wodza wojsko najeźdźców nie sprostało polskiej taktyce i legło pod deszczem strzał. Nie była to zasadzka, Niemcy nie zostali też otoczeni ani nie walczono w gęstym lesie.
Bitwa ta jest więc warta, by o niej pamiętać. Niemiecki kronikarz Thietmar, choć wrogo nastawiony wobec Polski, przekazał w swojej Kronice jej przebieg. Dziejopis ten także w relacjach z innych kampanii opisuje skuteczność polskich łuczników i lekkiej jazdy. Jego przekaz jest więc bardzo cennym źródłem dla polskiej wojskowości we wczesnym średniowieczu.
Mimo tak dobrego źródła, a także dużej ilości źródeł ikonograficznych i archeologicznych na temat wojskowości obu stron, bitwa w ziemi Dziadoszan nie była nigdy tematem odrębnej książki naukowej lub popularnonaukowej. Jest to dziwne, gdyż starcie wykazuje wielką skuteczność piastowskich wojsk w walce
...

 


O autorze:


Jakub Juszyński (1988), historyk, zajmuje się konną i łuczniczą rekonstrukcją historyczną. Publikuje w „De Re Militari”, „Mówią Wieki” i „Pruthenii”.



   Krzysztof Mroczkowski, Michał Przybylak
   "Wojna ośmiu dni. Operacja „Litani” 1978"

  

ISBN 978-83-67730-44-0
231 str.
145x205 mm

Mapy: 8

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2024

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Tło operacji „Litani”
II. Teren prowadzenia operacji „Litani”
III. Południowy Liban – place d’armes 1978 roku
IV. Siły przeciwników
V. Operacja „Ojciec Mądrości”
VI. Pierwsza faza działań – „Biała Flaga”
VII. Faza druga – „Operacja Litani”
VIII. Międzynarodowe reperkusje operacji „Litani”
IX. Chwiejny kompromis – siły United Nations Interim Force in Lebanon
X. Liban po operacji „Litani”
XI. Izraelskie działania na północy w kontekście rozmów dotyczących południa
XII. Doświadczenia z operacji „Litani”
Zakończenie
Spis map
Bibliografia selektywna


O książce:


Omawiana na kartach niniejszego opracowania operacja wojsk izraelskich w południowym Libanie w roku 1978 – operacja „Litani” wyrosła z długotrwałego – i w zasadzie nierozwiązywalnego – konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Konfrontacji, w której uczestnikami były i nadal są również inne podmioty prawa międzynarodowego oraz aktorzy niepaństwowi, którzy wykorzystywali sytuację i stały stan napięcia do realizacji własnych celów. W latach 70. XX wieku były to przede wszystkim organizacje palestyńskie, które usiłowały stworzyć własne organizmy quasi-państwowe. Nie wolno przy tym pomijać fundamentalnej kwestii – wiele krajów uznało kwestię palestyńską za wygodny pretekst do własnych działań dyplomatycznych. Jednym z nich był Iran, którego ważnym instrumentem oddziaływania na Izrael stały się nie tylko palestyńskie ugrupowania narodowowyzwoleńcze, ale również – a może przede wszystkim – Syria jako długoletni przeciwnik Izraela. Takie działania miały na celu osłabienie Tel Avivu poprzez uderzenie w jego miękkie podbrzusze – wspomniany potencjał gospodarczy i szczególnie wrażliwy demograficzny. Dla Syryjczyków i wykorzystywanych przez nich Palestyńczyków torpedowanie wszelkich inicjatyw pokojowych, a nawet ich symptomów, miało głęboki sens – zmuszało bowiem Izraelczyków do nieustannego „stania z bronią u nogi”...

 


O autorach:


Dr hab. Krzysztof Mroczkowski, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego. Historyk, wykładowca akademicki, muzealnik – Zastępca ds. Naukowych Dyrektora Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Naukowo zajmuje się stykiem wojskowości i polityki – szczególnie w kontekście Bliskiego Wschodu w XX wieku. Autor szeregu opracowań i artykułów na ten temat – między innymi monografii: „Operacja Płynny Ołów”, „Wojna i »Pokój dla Galilei«. Militarne i polityczne konfrontacje Organizacji Wyzwolenia Palestyny i Państwa Izrael na terytorium Libanu w latach 1970–1985” oraz „Karameh 1968”.

Por. dr Michał Przybylak, absolwent Akademii Obrony Narodowej, Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych oraz Akademii Sztuki Wojennej. Naukowo zajmuje się historią wojskowości oraz sztuką wojenną, szczególnie w konfliktach na Bliskim Wchodzie, a także ideologią bezpieczeństwa. Autor kilkudziesięciu artykułów naukowych i popularnonaukowych, książek oraz edycji źródłowych, w tym ideologii syjonizmu-rewizjonizmu. Obecnie żołnierz zawodowy w 18. Stołecznej Brygadzie Obrony Terytorialnej.



   Otton Laskowski
   "Wyprawa pod Toropiec. Ze studiów nad
    wojnami moskiewskimi Stefana Batorego
"

  

ISBN 978-83-67730-45-7
70 str.
163x235 mm
Mapy: 4

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2024

 

Spis treści:

 

Wyprawa pod Toropiec. Ze studiów nad wojnami moskiewskimi Stefana Batorego
Polska sztuka wojenna XVI i XVII wieku


O książce:


Ukazanie się świeżych oddziałów polskich wywarło ogromne wrażenie na moskiewską straż tylną. Widząc nadciągający oddział, zabrała się ona na dobre do przeprawy. Pierwszym z zaangażowanych w walkę świeżych oddziałów polskich była arkebuzeria Stanisława Sobackiego. Rzucona bezpośrednio do walki na prawym skrzydle oddziału Kiralyego, popędziła ona przed sobą moskiewską straż przednią i dotarła do brzegu rzeki, oczyszczając go z nieprzyjaciela. Na tym samym skrzydle rozwijały się wprost z kolumny chorągwie: Andrzeja Zborowskiego, Aleksandra Koniecpolskiego, Stanisława Żółkiewskiego i arkebuzerzy Farensbacha. Na lewe skrzydło kierowały się chorągwie ussarskie wraz ze stukonną chorągwią pana Samuela Zborowskiego. Rozwijanie się oddziałów odbywało się nad wyraz sprawnie, kierowane wytrawną ręką dowódcy, który znakomicie orientował się w położeniu i umiał błyskawicznie powziąć decyzję. Nie wiedzieć, czy nie była to ręka samego księcia Janusza Zbarażskiego, którzy mógł przybyć na pole walki, wyprzedzając na kilkanaście minut swe siły główne, z pewnością podążające do boju co siły w koniach.
Nie tyle pod naporem arkebuzerów Sobackiego, ile pod wrażeniem ukazania się całego „pułku” Barbeliego, moskiewska straż przednia rzuciła się do ucieczki. Z inicjatywy Kiralyego, który dostrzegł, że nieprzyjaciel dojrzał do rozstrzygnięcia, ruszyło teraz do natarcia prawe skrzydło wraz z arkebuzerami Sobackiego i Farensbacha, jednocześnie od lewego skrzydła na czele chorągwi ussarskich sam Kiraly.
Natarcie arkebuzerów i chorągwi prawego skrzydła spędziło z pola strzelców moskiewskich i kierowało się na lewe skrzydło osłanianej dotąd przez nich kawalerii nieprzyjacielskiej
...

 


O autorze:


Otton Laskowski (1892–1953) – historyk wojskowości, major piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Twórca i redaktor naczelny Encyklopedii wojskowej, kierował też Przeglądem Historyczno-Wojskowym. Autor wielu prac z historii wojskowości. W prowadzonych badaniach historycznych specjalizował się w staropolskiej sztuce wojennej.



   Andrzej Olejko
   "Nad Lewantem i Italią. Z historii 318. Dywizjonu
    Myśliwsko-Rozpoznawczego „Gdańskiego”,
    tom II
"

  

ISBN 978-83-67730-44-0
463 str.
145x205 mm
Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2024

 

Spis treści:

 

V. We wschodnich Włoszech, nad brzegiem morza
Mielim lotnisko, pożal się Boże!

Ciągle w ogniu czyli od Ankony po Linię Gotów
VI. Najgorszy kłopot z całym lataniem,
Że musisz skończyć je lądowaniem…

czyli jesienna i zimowa wojna nad „apenińskim butem”
VII. Gdy będę w domu, powiem do dzieci:
Wasz ojciec miewał cele przy Chieti…

Rok 1945, czyli nad Linią Gotów
VIII. Czasem sąsiadom „zaleję” w barze,
Jakem wypatrzył statki w Pescarze…

Bolonia 1945
IX. Wszyscyśmy w Polsce znali komara,
To go moskitem przezwała wiara…
Złamane skrzydła 1945-1946
Słowo na zakończenie
Bibliografia
Streszczenie
Summary
Indeks osobowy
Indeks miejscowości


O książce:


318 Dywizjon Myśliwski Rozpoznawczy został utworzony Rozkazem Inspektoratu Lotnictwa [L. Dz. 598/TJ/Org/43] z dnia  20 marca 1943 roku. Zadanie dywizjonu: współpraca na polu bitwy z jednostkami Wojska Polskiego tworzącymi się na Bliskim Wschodzie. Skład dywizjonu: dwie eskadry po 9 samolotów myśliwskich, eskadra techniczna; sekcje: uzbrojenia, samochodowa, łączności, fotograficzna, przeciwgazowa, pożarowa i łącznikowa; kancelaria dywizjonu, izba chorych, posterunek policji [żandarmerii], trzy kasyna. Dywizjon był całkowicie samowystarczalny. Przydzielony do dywizjonu personel pochodził z innych jednostek Polskich Sił Powietrznych. Pierwsze kroki stawia dywizjon na lotnisku Detling, koło Maidstone.
Tymi słowami drugi dowódca gdańskiego dywizjonu kpt. (F/Lt/S/Ldr)  Leszek Wielochowski, pełniący swą funkcję od 5 VIII 1943 r., wspominał w kronice dywizjonowej początki jednostki tworzonej od wiosny 1943 r., w chwili gdy Polskie Siły Powietrzne (PSP), krwawiąc lojalnie przy sojusznikach, miały za sobą bardzo długą i bolesną listę strat. Czy dziś, w dobie III Rzeczpospolitej w Gdańsku jest ulica 318. Dywizjonu Myśliwsko-Rozpoznawczego (DM-R)?

 


O autorze:


Andrzej Artur Olejko (ur. w 1963 r. w Brzozowie) – historyk, doktor habilitowany prof. URz, specjalizujący się w historii wojskowości i problematyce lotniczej, wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno-Ekonomicznej im. ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu.
Wraz z red. Jerzym Pasierbem na falach „Polskiego Radia Rzeszów” prowadzi cykliczny program „Bitwy, Kampanie, Militaria”. Jest również twórcą cyklu programowego „Zakamarki Przeszłości” ukazującego się od 2007 r. w TVP Rzeszów oraz członkiem Stowarzyszenia Kolekcjonerów „Ziemia Pucka” i Stowarzyszenia Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Przewodniczący Rady Naukowej Muzeum 303 w Napoleonie. Autor, współautor, redaktor i współredaktor wielu artykułów i pozycji książkowych.



   Andrzej Olejko
   "Nad Lewantem i Italią. Z historii 318. Dywizjonu
    Myśliwsko-Rozpoznawczego „Gdańskiego”, tom I
"

  

ISBN 978-83-67730-43-3
240 str.
145x205 mm
Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

A potem powiem, jak Dyon Gdański
Przeszedł walecznie front italiański…

Czyli tytułem wstępu
I. Byliśmy zbieraniną w całym tego słowa znaczeniu… Pierwsze rozkazy, pierwsze loty, pierwsze straty, czyli czas starych „Hurricane’ów”
II. Zanim opowiem, podajcie wina, żebym opłukał pył Quassassina… Żegnaj Albionie, witaj Lewancie
III. Coś mocniejszego dajcie po chwili, To wam opowiem o Muquebilli… Niech żyje 1944-ty
IV. Front przywitał nas bardzo życzliwie. Niemcy prawie nie strzelali… Od Cassino po Ankonę, czyli w ogniu Flak-u
Indeks osobowy
Indeks miejscowości


O książce:


318 Dywizjon Myśliwski Rozpoznawczy został utworzony Rozkazem Inspektoratu Lotnictwa [L. Dz. 598/TJ/Org/43] z dnia  20 marca 1943 roku. Zadanie dywizjonu: współpraca na polu bitwy z jednostkami Wojska Polskiego tworzącymi się na Bliskim Wschodzie. Skład dywizjonu: dwie eskadry po 9 samolotów myśliwskich, eskadra techniczna; sekcje: uzbrojenia, samochodowa, łączności, fotograficzna, przeciwgazowa, pożarowa i łącznikowa; kancelaria dywizjonu, izba chorych, posterunek policji [żandarmerii], trzy kasyna. Dywizjon był całkowicie samowystarczalny. Przydzielony do dywizjonu personel pochodził z innych jednostek Polskich Sił Powietrznych. Pierwsze kroki stawia dywizjon na lotnisku Detling, koło Maidstone.
Tymi słowami drugi dowódca gdańskiego dywizjonu kpt. (F/Lt/S/Ldr)  Leszek Wielochowski, pełniący swą funkcję od 5 VIII 1943 r., wspominał w kronice dywizjonowej początki jednostki tworzonej od wiosny 1943 r., w chwili gdy Polskie Siły Powietrzne (PSP), krwawiąc lojalnie przy sojusznikach, miały za sobą bardzo długą i bolesną listę strat. Czy dziś, w dobie III Rzeczpospolitej w Gdańsku jest ulica 318. Dywizjonu Myśliwsko-Rozpoznawczego (DM-R)?

 


O autorze:


Andrzej Artur Olejko (ur. w 1963 r. w Brzozowie) – historyk, doktor habilitowany prof. URz, specjalizujący się w historii wojskowości i problematyce lotniczej, wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno-Ekonomicznej im. ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu.
Wraz z red. Jerzym Pasierbem na falach „Polskiego Radia Rzeszów” prowadzi cykliczny program „Bitwy, Kampanie, Militaria”. Jest również twórcą cyklu programowego „Zakamarki Przeszłości” ukazującego się od 2007 r. w TVP Rzeszów oraz członkiem Stowarzyszenia Kolekcjonerów „Ziemia Pucka” i Stowarzyszenia Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Przewodniczący Rady Naukowej Muzeum 303 w Napoleonie. Autor, współautor, redaktor i współredaktor wielu artykułów i pozycji książkowych.



   Monika Sikora
   "2. pułk artylerii lekkiej Legionów (1919–1939)"

  

ISBN 978-83-67730-39-6
546 str.
145x205 mm
Mapy: 22

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Powstanie, walki i położenie pułku do lata 1922 roku
II. Organizacja oddziału oraz charakterystyka kadry i żołnierzy w okresie pokojowym
III. Szkolenie i wychowanie żołnierzy w latach 1922–1939
IV. Relacje artylerzystów ze społeczeństwem Kielc i okolic
V. Mobilizacja oraz walki 2. pułku artylerii lekkiej Legionów i jego II rzutu
w kampanii 1939 roku
Zakończenie
Aneksy
Bibliografia
Wykaz skrótów
Wykaz fotografii
Wykaz tabel
Wykaz szkiców i map
Summary
Indeks nazwisk
Indeks geograficzny


O książce:


Praca dotyczy dziejów 2. pułku artylerii lekkiej Legionów w okresie od jego sformowania do rozwiązania. Dokonano w niej charakterystyki organizacji, zakwaterowania, żołnierzy i działalności oddziału oraz specyfiki funkcjonowania jednostki artylerii lekkiej Wojska Polskiego z okresu II Rzeczypospolitej. Dotychczas dzieje pułku nie były przedmiotem badań na szerszą skalę. Zajmowano się tylko wybranymi aspektami. Wiele problemów wciąż wymagało omówienia. Autorka po raz pierwszy w historiografii wnikliwie i całościowo przedstawia historię oddziału w okresie jego istnienia. Do końca 1931 roku nosił on nazwę 2. pułk artylerii polowej Legionów. Wchodził w skład 2. Dywizji Piechoty Legionów. Zapisał się znacząco w historii artylerii II Rzeczypospolitej i w pełni zasługuje na upamiętnienie. W latach 1922–1939 stacjonował w garnizonie Kielce. Odegrał ważną rolę w życiu społecznym, gospodarczym, kulturalnym oraz sportowym tego miasta i okolic, przyczyniając się do ich rozwoju. Jego baterie odznaczyły się również w czasie walk o granice Rzeczypospolitej w latach 1918–1920 oraz w kampanii polskiej 1939 roku. W pracy ukazano też działania II rzutu pułku w 1939 roku, czyli rezerwowego 55. pułku artylerii lekkiej. Poza tym krótko wspomniano o losach po zakończeniu kampanii polskiej: sztandaru oraz wybranych byłych oficerów 2. pułku artylerii lekkiej Legionów którzy w czasie kampanii polskiej zajmowali główne stanowiska w 2. pułku artylerii lekkiej Legionów i 55. pułku artylerii lekkiej. W ten sposób przedstawiono jak zmieniło się ich życie oraz czy i w jakim stopniu zostały wykorzystane ich kwalifikacje wojskowe, które nabyli lub uzupełnili w kieleckiej jednostce artylerii. Pamięć o 2. pułku artylerii lekkiej Legionów jest wciąż żywa.

 


O autorze:


Monika Sikora (ur. w 1990 r. w Kielcach), jest doktorem nauk humanistycznych w zakresie historii, absolwentką Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Jej zainteresowania badawcze obejmują dzieje oręża polskiego oraz historię Kielc i regionu z okresu XIX i XX wieku, w szczególności z lat 1918–1945.




   Jarosław Jastrzębski
   "Krążowniki ciężkie Japońskiej Marynarki
    Wojennej 7 XII 1941 – 2 IX 1945. Organizacja
    i potencjał bojowy
"

  

ISBN 978-83-67730-38-9
337 str.
152x235 mm
Tabele: 146

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp      
I. Klasa krążowników ciężkich
II. Geneza krążowników ciężkich 
III. Ewolucja japońskich krążowników
IV. Typy krążowników ciężkich
V. Potencjał bojowy floty krążowników ciężkich w 1941 roku
VI. Przynależność organizacyjna krążowników ciężkich
VII. Potencjał bojowy floty krążowników ciężkich w 1942 roku
VIII. Flotylle
IX. Potencjał bojowy floty krążowników ciężkich w 1943 roku
X. Krążowniki ciężkie w morskich okręgach obronnych
XI. Potencjał bojowy floty krążowników ciężkich w 1944 roku
XII. Krążowniki ciężkie we flotach
XIII. Potencjał bojowy floty krążowników ciężkich w 1945 roku 
XIV. Krążowniki ciężkie w grupach flot
XV. Wojenny stan floty krążowników ciężkich
Aneks. Słowniczek terminologiczny japońsko-polski
Bibliografia
Spis tabel
Spis fotografii



O książce:
Celem niniejszej monografii jest całościowe przedstawienie organizacji floty krążowników ciężkich Japońskiej Marynarki Wojennej (jap. Dai Nippon Teikoku Kaigun) oraz jej możliwości bojowych w okresie wojny na Pacyfiku. W opracowaniu dane zostały ukazane w różnych przekrojach, z szerokim wykorzystaniem tabel, które jak sądzę pozwalają niejednokrotnie przystępniej zobrazować fakty, ułatwiając też ich porównywanie i przede wszystkim odnajdywanie potrzebnych danych. O ile zatem opierałem się na materiale źródłowym względnie łatwo dostępnym wnikliwym poszukiwaczom wiedzy historycznej, o tyle sposób jego przedstawienia jest moim pomysłem autorskim i mam ogromną nadzieję, że przypadnie do gustu jak największej grupie zainteresowanych dziejami tego, jak dotychczas, największego konfliktu morskiego i zarazem istotnej części II wojny światowej. Znajduje się w niej opis wszystkich krążowników ciężkich cesarskiej floty oraz struktur organizacyjnych, w ramach których operowały w latach 1941–1945, jak też wiele kluczowych i interesujących faktów z ich dziejów.

 

O autorze:
Jarosław Jastrzębski, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie; administratywista oraz historyk prawa i wojskowości. Specjalizuje się w badaniach nad Japońską Marynarką Wojenną oraz szkolnictwem wyższym II Rzeczypospolitej. Jest autorem ponad 125 publikacji naukowo-badawczych i popularnonaukowych, w tym kilkunastu opracowań monograficznych. Do jego ważniejszych prac należą: Niszczyciele Japońskiej Marynarki Wojennej 7 XII 1941 – 2 IX 1945. Organizacja i potencjał bojowy, t. 1-4, Zabrze 2021-2023; Lotniskowce Japońskiej Marynarki Wojennej 7 XII 1941 – 2 IX 1945. Organizacja i potencjał bojowy, Zabrze 2020; Instytucja profesury zwyczajnej w polskim państwowym szkolnictwie akademickim w latach 1920-1939, Kraków 2018; Midway, Warszawa 2014; Organizacja Japońskiej Marynarki Wojennej na poziomie strategicznym 7 XII 1941 – 2 IX 1945, Oświęcim 2014; Kuantan 10 XII 1941. Anatomia brytyjskiej klęski, Zabrze 2014; Rajd Doolittle’a na Tokio 18 IV 1942. Uwarunkowania polityczne i strategiczne operacji, Zabrze 2013; Państwowe szkolnictwo akademickie w II Rzeczypospolitej. Zagadnienia systemowe, Kraków 2013; Bitwa na Morzu Koralowym 2-8 V 1942 r., Zabrze 2012. Aktywnie działa społecznie, m.in. pełniąc rozmaite funkcje w organach lub komisjach kilku stowarzyszeń naukowych i sportowych. Jest stałym współpracownikiem czasopisma popularnonaukowego „Okręty Wojenne”.




   Jakub Juszyński
   "Magdeburg 1007. Wróg uciekł,
    zanim stanął do bitwy
"

  

ISBN 978-83-67730-37-2
96 str.
163x235 mm
Mapy: 1

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Jeździectwo we wczesnym średniowieczu
II. Konne oszczepnictwo
III. Broń do walki wręcz
IV. Cechy jazdy piastowskiej
V. Polskie łucznictwo konne
VI. Użycie pozorowanego odwrotu przez wojska polskie w świetle źródeł pisanych
VII. Zagon pod Magdeburg
Bibliografia
Spis map


O książce:


Polski zagon pod Magdeburg w 1007 roku był działaniem wyprzedzającym niemiecką napaść i miał na celu spustoszenie wrogiego zaplecza. Cel ten został osiągnięty i polscy jeźdźcy wrócili wraz z grupą ludności słowiańskiej, zamieszkującej ziemie podbite przez Niemców. Mimo zgromadzenia się armii niemieckiej, nie doszło wówczas do bitwy.
Wbrew pozorom, to między innymi właśnie dlatego zagon ten zasługuje na upamiętnienie go w odrębnej książce. Jak przekazał niemiecki kronikarz Thietmar, wojsko niemieckie, dowodzone przez arcybiskupa Taginona, podjęło pościg za polską lekką jazdą już wtedy, gdy była spowolniona przez wyzwolonych Połabian. Odbierało to Polakom możliwość szybkiego marszu. Wówczas Tagino mógł narzucić bitwę na własnych warunkach, korzystając z przewagi w uzbrojeniu. Mimo tych atutów, Niemcy wycofali się.
Należy zwrócić uwagę, że polska jazda, choć podjęła wyprawę o znaczeniu strategicznym, nie była dowodzona przez polskiego władcę ani jego syna. Mimo to stanowiła na tyle dużą siłę bojową, że przeciwnik nie podjął walki. Aby przedstawić, w jaki sposób Polacy odnieśli zwycięstwo, w książce tej opisano cechy lekkiej jazdy piastowskiej i ich genezy, czyli jeździectwa wczesnośredniowiecznego.
Jest to szczególnie ważne, gdyż pod Magdeburgiem prawie doszło do starcia dwóch odmiennych sposobów walki
...

 


O autorze:


Jakub Juszyński (1988), jest z wykształcenia historykiem. Zajmuje się odtwarzaniem starożytnych metod walki konnej w galopie bez siodła i strzemion, a także Połowca węgierskiego. Publikuje w „De Re Militari”, „Nowych Studiach Grunwaldzkich”, „Mówią Wieki” i „Pruthenii”.




   Patryk Masny
   "Szturm na Żelazny Trójkąt. Operacja
    Cedar Falls 8–26 stycznia 1967 roku
"

  

ISBN 978-83-67730-36-5
463 str.
145x205 mm
Mapy: 7

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Wietnam do stycznia 1967 roku
II. Tunele i teren operacji
III. Plany i przygotowania do ataku
IV. Szturm na Trójkąt
V. II faza operacji
Zakończenie
Aneksy
Wykaz skrótów i terminów
Bibliografia
Spis map i schematów
Indeks


O książce:


Tematem publikacji jest operacja Cedar Falls przeprowadzona na terenie Żelaznego Trójkąta pod Sajgonem od 8 do 26 stycznia 1967 roku w czasie wojny w Wietnamie. W Polsce operacja ta jest mało znana, wobec czego praca ta stara się przybliżyć polskiemu czytelnikowi jeden z ciekawszych i symptomatycznych fragmentów słynnej wojny w Wietnamie – wojny, którą Ameryka przegrała.
Cedar Falls była pierwszą z szeregu wielkich ofensyw 1967 roku, angażując po raz pierwszy w tym konflikcie siły wielkości korpusu. Jej ostrze skierowano przeciwko Viet Congowi, komunistycznej partyzantce działającej na terenie Republiki Wietnamu, w największej i najambitniejszej próbie zniszczenia ich obszaru bazowego, określanego jako Żelazny Trójkąt. Leżał on w bezpośredniej bliskości Sajgonu, stolicy Wietnamu Południowego, przez lata pozostając poza wpływami rządu sajgońskiego. Przez Żelazny Trójkąt wiodły szlaki przerzutu zaopatrzenia i sił komunistów, stanowiąc dla nich bezpieczne schronienie i punkt wypadowy do ataków na stolicę, stanowiąc sztylet wymierzony w Sajgon. Tym groźniejszy, że baza komunistów ulokowana była w dużej części pod ziemią w kompleksie tuneli.
Poza zdobyciem Żelaznego Trójkąta, by ostatecznie wykluczyć go z użytkowania, postanowiono zamienić jego obszar w strefę wolnego ostrzału, która mogła być dowolnie ostrzeliwana lub bombardowana bez rozkazu i wcześniejszych ostrzeżeń, a wszyscy przebywający na jego terenie stawali się wrogami...

 


O autorze:


Patryk Masny (1993), doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie historia, ukończył studia licencjackie i magisterskie w Instytucie Historii UJ (2017), a następnie studia doktoranckie na Wydziale Historycznym UJ z obronioną pracą pt. Amerykańska interwencja wojskowa w Wietnamie w świetle wydawnictw książkowych i wybranych tytułów prasowych w PRL w latach 1965–1979 (2023). Autor książki Bitwa o Hue 31 I – 24 II 1968 (2016). Jego zainteresowania obejmują historię wojny w Wietnamie, konflikty i historię zimnej wojny oraz XX wieku, historię Górnej (Polskiej) Orawy i Tatr oraz popkulturę, ze szczególnym uwzględnieniem Władcy Pierścieni i Gwiezdnych Wojen, a zwłaszcza miejsc, gdzie historia i popkultura przenikają się wzajemnie.



   Jarosław Dobrzelewski
   "Zarys konfliktów zbrojnych w Ameryce
    Południowej i Środkowej w XIX i pierwszej
    połowie XX w.
"

  

ISBN 978-83-67730-35-8
181 str.
145x205 mm
Mapy: 14

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Od autora
Zamiast wstępu

I. Zarys konfliktów zbrojnych w Ameryce Południowej
    I. Wojna między Brazylią a Zjednoczonymi Prowincjami La Plata (1825–1828)
    II. Wojna między Peru a Wielką Kolumbią (3 czerwca 1828 – 28 lutego 1829)
    III. Wojna między Konfederacją a Chile i Zjednoczonymi Prowincjami La Plata    
    (1837–1839)
    IV. Inwazja Peru na Boliwię (1841–1842)
    V. Wojna w Banda Oriental i interwencja Cesarstwa Brazylii (1863–1864)
    VI. Wojna Boliwii z Brazylią o Acra (1899–1903)
    VII. Starcie boliwijsko-peruwiańskie pod Manuripi (wrzesień 1910 roku)
    VIII. Walki kolumbijsko-peruwiańskie o La Pedrera/Puerto Cordòba
    (10–12 lipca 1911 roku)
    IX. Wojna Peru z Kolumbią o Leticię (1932–1934)
    X. Wojna Peru z Ekwadorem o Zarumillę (5 czerwca 1941 – 29 stycznia 1942 roku)

II. Zarys konfliktów zbrojnych w Ameryce Środkowej     
    I. Wojna Salwadoru i Hondurasu z Gwatemalą (29 stycznia – 26 lutego 1851 roku)
    II. Wojna z filibusterami w Nikaragui (1 marca 1856 – 1 maja 1857 roku)
    III. Wojna Gwatemali z Salwadorem (4 lutego – 26 października 1863 roku)
    IV. Wojna między Hondurasem a Salwadorem (5 marca – 15 kwietnia 1871 roku)
    V. Wojna Gwatemali z Salwadorem (10 marca – 8 maja 1876 roku)
    VI. Wojna gwatemalska (28 lutego – 15 kwietnia 1885 roku)
    VII. Wojna Salwadoru z Gwatemalą (27 maja – 17 lipca 1906 roku)
    VIII. Wojna między Nikaraguą a Hondurasem i Salwadorem (1–27 marca 1907 roku)
    IX. Wojna między Panamą a Kostaryką o Coto (21 lutego – 23 sierpnia 1921 roku)
    X. Wojna między Salwadorem a Hondurasem (14–28 lipca 1969 roku)

Aneksy
Spis map
Bibliografia


O książce:


Na początek wieku XIX w Ameryce Południowej duży wpływ wywarł kryzys, który dotknął stare potęgi kolonialne – Portugalię i Hiszpanię. Wojny epoki napoleońskiej, które ogarnęły Europę, doprowadziły do upadku znaczenia tych dwóch państw, a idee wolności szerzone przez rewolucyjną Francję znalazły naśladowców w Nowym Świecie. Już w 1804 roku niepodległość, po ciężkich walkach z wojskami przysłanymi z metropolii, ogłosiła francuska kolonia Haiti. W latach 20. XIX wieku w Ameryce Południowej i Środkowej doszli do głosu zwolennicy niepodległości kolonii. Pierwsze powstanie kolonistów, które zaczęło się w 1810 roku, zostało po sześciu latach walk stłumione przez wojska hiszpańskie, ale raz posiane ziarno niepodległości nie dało się całkowicie wyplenić i już w 1819 roku wojna rozgorzała z nową siłą. Tym razem zwolennicy niepodległości kolonii uzyskali przewagę nad wojskami metropolii. Znakomici amerykańscy dowódcy, tacy jak Simón Bolivar, José de San Martin, Andrés de Santa Cruz czy Antonio José de Sucre, pokonali wojska hiszpańskie w szeregu bitew i doprowadzili w 1825 roku do niemal całkowitego usunięcia Hiszpanów z Ameryki. Na miejscu dotychczasowych kolonii powstało siedem państw o republikańskim ustroju rządów (wyjątkiem przez krótki czas było Cesarstwo Meksyku) i dwie federacje: Zjednoczone Prowincje Ameryki Środkowej oraz Wielka Kolumbia...

 


O autorze:


Jarosław Dobrzelewski (1971), absolwent Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego.
Specjalizuje się w historii wojskowości, a szczególnie interesują go konflikty zbrojne w Ameryce Południowej i na Bliskim Wschodzie.



   Paweł Szymon Skworoda
   "Párkány 7–9 X 1683.
    Szczęśliwe zwycięstwo Lwa Lechistanu
"

  

ISBN 978-83-67730-33-4
76 str.
145x205 mm
Mapy: 6

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Ku bitwie straszniejszej niż pod Chocimiem…
II. Pod złą wróżbą…
III. Pod skrzydłami białego orła…
Aneksy
Bibliografia
Spis map


O książce:


Chorągiew wojewody pomorskiego Denhoffa, rzucona w tym czasie do boju na rozkaz króla, szybko uległa przeważającej sile wroga. Nadszedł decydujący moment boju kawalerii. Król nakazał zwrot ku oskrzydlającym prawe skrzydło Turkom swoim chorągwiom husarskim, które poprowadził do kontrataku. Manewr ten jednak zbiegł się chyba w czasie z czołowym atakiem tureckim, może nawet niezbyt silnym, bo tylko wiążącym, ale towarzysze polscy z centrum i lewego skrzydła uznali w ferworze walki manewr husarzy za odwrót. Doszło do wybuchu paniki i jazda polska wraz z tymi dragonami Jabłonowskiego, którzy zdołali dosiąść koni, rzuciła się do ucieczki, ścigana według różnych relacji na przestrzeni od pół mili do nawet trzech mil, czyli ponad dziesięciu kilometrów. Ta chaotyczna ucieczka była możliwa głównie przez poświęcenie większej części jednostek dragońskich, wchodzących z kolei w skład grupy hetmana, których spieszeni żołnierze, na skutek zbyt pochopnego rozkazu Jabłonowskiego, położyli głowy pod szable tureckie.
Jan III Sobieski uchodził w towarzystwie zaledwie siedmiu jeźdźców. Koniuszy koronny Marek Matczyński podtrzymywał wtedy króla za rękę i podbródek, inny z towarzyszy ucieczki za drugą rękę, a koń niezwykłej siły, gdyż taki tylko był w stanie unieść monarchę ponad lwiej postury, przeskakiwał kolejne przeszkody...

 


O autorze:


Paweł Szymon Skworoda (1978). Autor książek popularnonaukowych: Warka – Gniezno 1656 (2003), Hammerstein 1627 (2006), Wojny Rzeczypospolitej Obojga Narodów ze Szwecją (2007), Wojny w XVII-wiecznej Europie. Zarys problematyki (2014), Martynów 20 VI 1624 (2020), Bitwa pod Trzcianą 27 VI 1629 (2020), Wojny Rzeczypospolitej ze Szwecją 1563–1721 (2023), współautor: Kalisz 29 X 1706 (z Mikołajem Olejnikiem) i Ochmatów 30 I 1644 (z Waldemarem Królikowskim). Publikował na łamach m.in.: Mówią Wieki i De Re Militari. Nauczyciel historii, historii i teraźniejszości oraz wiedzy o społeczeństwie w XLIII LO im. Kazimierza Wielkiego w Warszawie.



   Andrzej Małkiewicz, Piotr Szymaniec
   "Wojna nowego wieku?
    Agresja Rosji przeciw Ukrainie 2022–2023
"

  

ISBN 978-83-67730-31-0
540 str.
145x205 mm
Mapy: 13

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Wojny epoki globalizacji
II. Rosjanie i Ukraińcy – mity i rzeczywistość
III. Rosja i Ukraina w transformacji
IV. Od Euromajdanu do otwartej agresji
V. Przygotowania militarne
VI. Ostatnie przygotowania
VII. Pierwsze walki
VIII. Przewlekła wojna
IX. Walki lata i jesieni
X. Mobilizacja w Rosji
XI. Wymiana ciosów
XII. Wojna informacyjna
XIII. Sytuacja wewnętrzna walczących państw
XIV. Sytuacja międzynarodowa
XV. Skutki dla świata
XVI. Religijne aspekty wojny
XVII. Prawnomiędzynarodowe aspekty konfliktu
Konkluzje
Spis map
Bibliografia


O książce:


24 lutego 2022 r. zaczął się największy konflikt zbrojny w Europie od zakończenia II wojny światowej – wojna autorytarnego mocarstwa przeciw państwu, w którym dokonała się demokratyczna przemiana. Po ponad roku wciąż nie widać szans na jej zakończenie. Agresorzy burzą miasta i wsie, niszczą gospodarkę, infrastrukturę, dokonują przerażających zbrodni wobec ludności cywilnej. Towarzyszy temu kłamliwa propaganda o „wyzwalaniu” mieszkańców Ukrainy.
Obrońcy kraju wykazali się ogromnym męstwem, determinacją, dają liczne przykłady bohaterstwa. Sami nazwali tę wojnę „ojczyźnianą”, jak przed laty określano zmagania z najeźdźcą hitlerowskim, stała się „bojem naprawdę narodowym” . Armia Ukrainy, ku zaskoczeniu napastników, okazała się dla nich równorzędnym przeciwnikiem, choć na niektórych odcinkach musiała się cofnąć, większą część kraju obroniła. Spotkali się z solidarnością społeczeństw innych państw, wyrażoną w różnorodnych formach pomocy, m.in. poprzez dostawy leków, żywności i zaopatrzenia dla mieszkańców zbombardowanych miejscowości, sprzętu dla armii, ułatwienie dostępu do Internetu i fachową pomoc w pokonywaniu ataków hakerskich, wsparcie dla uciekinierów.
W książce omawiamy genezę wojny, jej przebieg w pierwszym roku walk, uwarunkowania prawnomiędzynarodowe i światowe implikacje. Za wcześnie jest, by wojnę tę podsumować, przede wszystkim wciąż nie wiadomo, czym się skończy, ani nie znamy wielu jej aspektów, które – co zrozumiałe – objęte są tajemnicą...

 


O autorach:


Prof. dr hab. Andrzej Małkiewicz, emeryt, mieszka we Wrocławiu, historyk i politolog, bada historię i politykę Centralnej Europy, zwłaszcza Polski, Czech i Ukrainy, relacje międzykulturowe i międzyreligijne. Najważniejsze publikacje: Wybory czerwcowe 1989 (1994), Samobójstwo demokracji. Czechosłowacja w okresie II Republiki 1938–1939 (2013), Chrześcijanie i muzułmanie w rozwoju dziejowym (2016), Język a polityka. Przypadek Ukrainy (2017, współautor), Geneza wyprawy kijowskiej, Józef Piłsudski wobec Ukrainy do 1920 roku. Studium myśli politycznej (1920).

Dr hab. Piotr Szymaniec, prof. ANS AS w Wałbrzychu – profesor i dyrektor Instytutu Społeczno-Prawnego Akademii Nauk Stosowanych Angelusa Silesiusa w Wałbrzychu. Stopnie naukowe doktora (2012) i doktora habilitowanego nauk prawnych (2017) uzyskał na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Opublikował przeszło 120 prac naukowych z zakresu historii myśli polityczno-prawnej, teorii i filozofii prawa (zwłaszcza zagadnień wolności religii) i prawnych aspektów bezpieczeństwa.




   Jakub Juszyński
   "Wojny polsko-jaćwieskie 1247–1282"

  

ISBN 978-83-67730-32-7
60 str.
145x205 mm
Mapy: 2

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Dzieje Jaćwieży do połowy XIII wieku
II. Sytuacja Polski w połowie XIII wieku
III. Wojna w 1248 roku
IV. Wojny Tautewilla z Mendogiem
V. Walki w latach 1253–1256
VI. Walki w latach 1260–1282
Następstwa
Bibliografia
Spis map


O książce:


Wojny polsko-jaćwieskie w XIII wieku od zawsze były tematem interesującym polskich pasjonatów historii. Do dzisiaj nie doczekały się jednak wielu opracowań. Żadne nie dotyczy samego okresu o największym natężeniu walk, czyli lat 1247-1282.
Temat jest o tyle ważny, że blisko żyjący Jaćwingowie stanowili wielkie zagrożenie dla Polski w czasie, gdy lista jej prześladowców zdawała się nie mieć końca. Ogromnym nieszczęściem były najazdy Litwinów. Prusowie, mimo trwającego podboju krzyżackiego, w trzynastym stuleciu nadal łupili polskie ziemie. Ruś, choć pokonana przez Mongołów, najeżdżała państwo Piastów, korzystając też ze wsparcia Jaćwingów i swoich azjatyckich ciemiężców.
Postępowała ekspansja niemiecka: Krzyżaków i Brandenburgii. Czechy co raz występowały z wrogimi działaniami. Wciąż trwały też bratobójcze walki wewnętrzne, do których polscy książęta werbowali właśnie Bałtów i Rusów. Jedynym stałym sojusznikiem pozostawały Węgry, Polskę wspierali też Połowcy, a od końca XIII wieku hanza.
W takiej sytuacji kolejny wróg, nawet najsłabszy, stanowił śmiertelne zagrożenie. Jaćwingowie słabi nie byli i wyrządzali wielkie szkody. Obrona przed nimi wymagała sprawności dowódczej od polskich książąt i bojowej od ich rycerzy. Z kolei odwetowe ataki na Jaćwież były możliwe tylko przy zgodzie między Polakami z różnych dzielnic. Te warunki udało się spełnić
...

 


O autorze:


Jakub Juszyński (1988), historyk, zajmuje się rekonstrukcją historyczną Scytów i średniowiecznych Węgier. Publikuje w „De Re Militari”, „Mówią Wieki” i „Pruthenii”.




   Cezary Namirski
   "Średniowieczne zamki Sardynii"

  

ISBN 978-83-67730-29-7
312 str.
155x214 mm
Mapy: 10

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Zarys średniowiecznej historii Sardynii
II. Historia badań nad średniowiecznymi zamkami Sardynii
III. Charakterystyka średniowiecznych zamków Sardynii
Katalog
Załączniki
The Medieval Castles of Sardinia (summary)
Mapy
Bibliografia
Spis ilustracji i map


O książce:


Średniowieczna Sardynia była miejscem krzyżowania się wpływów licznych potęg świata śródziemnomorskiego – w VI wieku wyspa została przyłączona do Bizancjum, w XI wieku w pełni ukształtowały się na niej cztery niezależne królestwa (giudicati), zaś w kolejnych stuleciach była ona obszarem rywalizacji Genui, Pizy i Królestwa Aragonii. Jednym ze świadectw burzliwych średniowiecznych dziejów Sardynii są zamki, stanowiące ważny element kulturowego krajobrazu wyspy. Książka jest monografią poświęconą warowniom wznoszonym na Sardynii od czasów bizantyjskich po aragońskie, zostaje w niej zaprezentowany także ich szeroki kontekst historyczny.

 


O autorze:


Cezary Namirski ((ur. 1990), archeolog, ukończył studia w Wielkiej Brytanii, uzyskując na University of Durham stopień doktora. Obecnie adiunkt w Dziale Archeologii Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej. Jego zainteresowania badawcze obejmują m.in. archeologię Sardynii – jest autorem poświęconych pradziejom wyspy opracowań Nuragiczna Sardynia (Kraków 2016, 2022) oraz Nuragic Settlement Dynamics: The East Coast of Sardinia (Oxford 2020). W jego dorobku są też prace na temat średniowiecznych konfliktów na Wyspach Brytyjskich, takie jak Fulford – Stamford Bridge 1066 (Warszawa 2021), Ballaghmoon 13 IX 908 (Zabrze-Tarnowskie Góry 2021), Homildon Hill 14 IX 1402, Shrewsbury 21 VII 1403: triumf i klęska rodu Percy (Tarnowskie Góry 2022) oraz Clontarf 1014 (Warszawa 2023).



   Marcin Pejasz
   "Od Monongaheli do Bushy Run 1755–1763.
    Z dziejów wojen kolonialnych
    w Ameryce Północnej
"

  

ISBN 978-83-67730-30-3
290 str.
145x205 mm
Mapy: 8

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Początki francuskich Kolonii w Ameryce Północnej
II. Obrońcy Nowej Francji
III. Zderzenie imperiów
IV. Iskra na beczkę prochu
V. Armia brytyjska
VI. Przygotowanie ofensywy
VII. Marsz ku zagładzie
VIII. Konfrontacja nad Monongahelą
IX. Wojna Francuzów i Indian przeciwko Brytyjczykom
X. Czasy powojenne
XI. Powstanie
XII. Bushy Run
Zakończenie
Pole bitwy
Bibliografia
Spis map
Indeks osobowy
Indeks geograficzny
Indeks plemion


O książce:


Połączonymi siłami Wirgińczyków i Indian, maszerującymi na spotkanie Francuzów po dowództwem Jumonville’a, przewodził Tanaghrisson, co z pewnością nie dodawało powagi Waszyngtonowi w oczach jego podkomendnych. Wieczorem 27 maja, z  powodu padającego od dłuższego czasu deszczu,  chorąży Jumonville zatrzymał swój oddział i postanowił spędzić noc pod nawisem skalnym. Francuzi nie wystawili nawet wart. Byli parlamentariuszami i ufali, że nie grozi im żadne niebezpieczeństwo. Rozpalili ogień, nie maskując w żaden sposób swojej obecności.
Znalazłszy się w końcu w pobliżu obozu Francuzów, ludzie Waszyngtona starali się przygotować broń do strzału co w rzęsistym deszczu nie było wcale takie proste. Tanaghrisson „zasugerował”, by część Anglików wspięła się na skałę i przyczaiła się ponad głowami Francuzów.

Wydarzenia, które rozegrały się wiosną 1754 roku w miejscu zwanym dziś Jumonville Glen, niedaleko współczesnego miasta Hopwood w hrabstwie Fayette w zachodniej Pensylwanii, odbiły się szerokim echem zarówno w Londynie jak i w Paryżu. Niczym niesprowokowany atak żołnierzy Jerzego Waszyngtona na francuskich emisariuszy, ostatecznie zapoczątkował długą sekwencję niezwykłych zdarzeń. Początkiem owego łańcucha przyczynowo skutkowego stał się pierwszy w historii konflikt o zasięgu światowym zwany w Europie wojnąsiedmioletnią...

 


O autorze:


Marcin Pejasz (1974), historyk, znawca i rekonstruktor wyrobów kultury materialnej tubylczych ludów Ameryki Północnej. Wieloletni członek Polskiego Ruchu Przyjaciół Indian. Zajmuje się historią i szeroko pojętą kulturą Indian Wschodniego Obszaru Leśnego, a także Wielkich Równin oraz wojnami kolonialnymi w Ameryce Północnej. W 2009 roku, odwiedził Stany Zjednoczone, gdzie spędził 6 miesięcy mieszkając pośród Szejenów Północnych i Czarnych Stóp, pogłębiając wiedzę z zakresu kultury i historii tychże plemion, opowiedzianej przez samych Indian. Autor książki Szaunisi – Najwięksi Wędrowcy Ameryki (2019). Jest redaktorem i konsultantem – uzupełniał książkę autorstwa nieodżałowanego znawcy Indian obu Ameryk, Leszka Michalika Odżibuejowie – Czarodzieje Lasu (2022). Przełożył z języka angielskiego książkę Georga A. Dorseya Szejenowie – Organizacja Społeczna (2023).



   Maciej Jędrzejewski
   "Izrael na tle światowych potęg w cyberprzestrzeni.
    Analiza porównawcza
"

  

ISBN 978-83-67730-27-3
334 str.
145x205 mm
Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Cyberbezpieczeństwo. Podstawowe pojęcia i problemy
II. Izrael
III. Analiza porównawcza Izraela na tle wybranych państw
Zakończenie
Aneksy
Bibliografia


O książce:


Fenomen Żydów, narodu bez państwa, po dziś wzbudza powszechne zainteresowanie zarówno wśród osób podejmujących badania naukowe, jak i zwykłych mieszkańców naszego globu, których zainteresowania ogniskują się na szeroko definiowanym bezpieczeństwie, relacjach międzynarodowych oraz historii będącej, jak się powszechnie uważa, „nauczycielką życia”. Aby przetrwać jako oaza w „arabskim morzu”, Izrael musiał postawić na rozwój sił zbrojnych i podążać kosztem olbrzymich wyrzeczeń finansowych i ludzkich na drodze ku stałej modernizacji swej armii, doskonaląc jej elementy, tworząc nowe oraz − co najważniejsze − wybiegając w przyszłość. Wraz z rozwojem cyfryzacji konieczne stało się zabezpieczenie systemów militarnych, cywilnych – zwłaszcza infrastruktury krytycznej – przed cyberatakami. Nic dziwnego, że Izrael znalazł się w grupie państw wiodących w tym obszarze. W monografii Izrael na tle światowych potęg w cyberprzestrzeni – analiza porównawcza ważną rolę pełnią rozważania dotyczące możliwości utrzymania – przez to kluczowe dla polityki bliskowschodniej państwo – statusu mocarstwa regionalnego, nie tylko obecnie, ale również w dającej się przewidzieć przyszłości.
Przedmiotem badań jest cyberprzestrzeń – w ujęciu nowoczesnym, w oparciu o najnowsze źródła, będące często przedmiotem bieżącej debaty szerokiego kręgu badaczy problemu, a także jej znaczenie nie tylko dla bezpieczeństwa państwa Izrael, ale także – dając je za przykład – szerzej: innych państw, społeczeństw czy nawet organizacji nieformalnych niemieszczących się w pojęciu kultury strategicznej, której cyberprzestrzeń, obok wyzwań związanych z zapewnieniem ludzkości dostępu do źródeł energii, pełni rolę strategiczną.
Celem przedkładanej monografii jest przedstawienie, w ujęciu kompleksowym, problematyki cyberbezpieczeństwa w doktrynie obronnej Izraela, a więc systematyzacja informacji w tym zakresie, zawartych zarówno w źródłach tradycyjnych, jak i internetowych. Dodatkowo, poprzez zestawienie zagadnień teoretycznych z praktycznymi aspektami funkcjonowania państwa Izrael w cyberprzestrzeni, praca ma się przyczynić do pogłębienia stanu badań w tym obszarze. Z racji aktualności tematu, informacje zawarte w monografii mogą być przydatne do zgłębiania wiedzy nie tylko przez studentów i naukowców, ale także wszystkich użytkowników cyberprzestrzeni...

 


O autorze:


Dr inż. Maciej Jędrzejewski (LA ISO/IEC 27001, LA ISO/IEC 20000-1, LA ISO 22301). Absolwent Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki Politechniki Świętokrzyskiej (specjalność: Elektronika i Teletransmisja) oraz Podyplomowych Studiów Bezpieczeństwa Informacji Akademii Obrony Narodowej. Doktorat z Cyberbezpieczeństwa uzyskał na Wydziale Nauk o Bezpieczeństwie Instytutu Bezpieczeństwa i Informatyki na Uniwersytecie Pedagogicznym im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie.
Były pracownik Ministerstwa Finansów, Komendy Głównej Policji i Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych. Od 2004 roku ekspert Polskiego Komitetu Normalizacyjnego działający w Komitecie Technicznym nr 182 ds. Ochrony Informacji w Systemach Teleinformatycznych oraz Komitecie Technicznym nr 306 ds. Bezpieczeństwa Powszechnego i Ochrony Ludności. Twórca i wieloletni ekspert Firmy Bezpieczeństwo Informacji.
Prowadził liczne szkolenia techniczne i wykłady z dziedziny bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych, cyberbezpieczeństwa oraz wykłady z kryptografii w ramach studiów podyplomowych na Politechnice Warszawskiej „Zarządzanie jakością i bezpieczeństwem Informacji w środowisku IT’’. I wiele innych.
Bezpieczeństwem systemów teleinformatycznych, bezpieczeństwem informacji i cyberbezpieczeństwem zajmuje się od 1988 roku.




   Grzegorz Lach
   "Wojny zapomniane. Dzieje rywalizacji
    grecko-kartagińskiej na terenie Sycylii
"

  

ISBN 978-83-67730-28-0
367 str.
145x205 mm
Mapy: 15

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Zasiedlenie Sycylii
II. Pierwsze konflikty grecko-kartagińskie
III. Kartagińska inwazja
IV. Krucjata Dionizjosa Starszego
V. Sycylia w cieniu Timoleona
VI. Agatokles
VII. Interwencja króla Pyrrusa w Italii i na Sycylii
Bibliografia
Spis map


O książce:


Celem niniejszej publikacji jest zapoznanie czytelnika z przyczynami, przebiegiem i skutkami rywalizacji grecko-kartagińskiej na terenie Sycylii. Siłą rzeczy niejako, autor nie mógł ograniczyć zasięgu geograficznego swojej pracy li tylko do samej wyspy, gdyż w interesującym nas okresie czasu stanowiła ona część tak zwanej Wielkiej Grecji, obejmującej tereny skolonizowane przez osadników helleńskich na terenie Sycylii oraz południowej Italii. Zatem narracja musi zahaczać o Półwysep Apeniński, co zresztą nie odnosi się stricte tylko do kwestii rywalizacji grecko-kartagińskiej, ale także do stosunków panujących pomiędzy tamtejszymi Grekami oraz ich relacji z ludami italskimi, których nie da się pominąć w przedmiotowym kontekście. To samo, choć w mniejszym stopniu, odnosi się do Kartagińczyków, których macierzyste miasto znajdowało się na wybrzeżu północnoafrykańskim, a poza tym kontrolowali oni liczne inne terytoria, choćby na terenie Półwyspu Iberyjskiego czy Sardynii, i od czasu do czasu nasza narracja musi odnosić się również do tych odległych terenów...

 


O autorze:


Grzegorz Lach (1967), jest doktorem nauk humanistycznych, absolwentem Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz wychowankiem prof. zw. dra hab. Wiesława Kaczanowicza.
Specjalizuje się w dziejach wojskowości starożytnej Grecji okresu klasycznego i wczesnego hellenizmu. Jego zainteresowania koncentrują się na historii wojen oraz ewolucji sztuki wojennej. Wyniki swoich badań publikuje na bieżąco w kolejnych opracowaniach, ukazujących się sukcesywnie od roku 2007: Wyprawa sycylijska 415–413 p.n.e.; Sztuka wojenna starożytnej Grecji. Od zakończenia wojen perskich do wojny korynckiej; Salamina – Plateje 480–479 p.n.e.; Alkibiades i Wojny diadochów 323–281 p.n.e.



   Ferdynand Kudelka
   "Lubieszów 1577 – Kircholm 1605
    – Kłuszyn 1610 – Humienne 1619
"

  

ISBN 978-83-67730-26-6
90 str.
163x235 mm
Mapy: 7

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

I. Bitwa pod Lubieszowem w dniu 17 kwietnia 1577 r.
II. Bitwa pod Kircholmem dnia 27 września 1605 r.
III. Bitwa pod Kłuszynem 4 lipca 1610 r.
IV. Bitwa pod Humiennem 26 listopada 1619 r.


O książce:


Straszne i krwawe było starcie, nie wszystkim udało się wpaść w ten las nadstawionych pik, lecz jedni idąc za przykładem przodujących czyli raczej w ich ślady, cisnęli się w poczynione wyłomy, inni traciwszy konie, i wystrzeliwszy pistolety siekli szablami lub koncerzami piki wroga, rum sobie czyniąc, wciskali się między pikinierów, okrzykiem: „Siecz kłuj” nawzajem się do krwawego marsa nawołując.
Twardszy niż pod Lubieszowem był tu orzech do zgryzienia.
Gdy tam w 10 szeregach tylko stali pikinierzy tutaj w kwadracie w 30 szeregach (...) była piechota uszykowana; muszkieterzy nie stali jak tam, po skrzydłach, i nie opuścili pikinierów w chwili natarcia, lecz w 3 lub 4 szeregach jakby ramami opasywali ich dookoła zasłonięci jeszcze na 2 kroki przed siebie i ponad swe głowy sterczącymi pikami, jak z za rogatek bezpieczni, razili ogniem rotowym husarię.
W porę przybyły Wojnie posiłki: dwie roty Kurlandczyków pod Rekiem i Eucholdem rotmistrzami; wtedy wspólnym natarciem rzucili pierwszą linię pieszych...


 


O autorze:


Ferdynand Kudelka (1842–1906) – polski historyk amator, jeden z prekursorów badania staropolskiej sztuki wojennej. Był samoukiem bez formalnego wykształcenia akademickiego.
W 1859 wstąpił do wojska austriackiego, gdzie ukończył szkołę kadecką przy 56. pułku piechoty. Uczestniczył w kampanii włoskiej 1859 roku. Walczył także na froncie wojny austriacko-pruskiej, m.in. w bitwie pod Sadową w 1866. Odszedł ze służby wojskowej w stopniu kapitana w 1872. Później pracował jako urzędnik pocztowy. Pod wpływem doświadczeń wyniesionych ze służby wojskowej, a także własnych badań, podjął ideę opracowania naukowego polskich bitew XVI i XVII wieku. Zaliczany jest do twórców polskiej historiografii wojskowej.



   Piotr Borawski
   "Tatarzy Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
    Dzieje wojenne i tradycje. Tom II
"

  

ISBN 978-83-67730-24-2
311 str.
145x205 mm
Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
Tom II
TRADYCJE
XVIII. Pochodzenie Tatarów litewskich w świetle podziałów rodowo-plemiennych Złotej Ordy i Chanatu Krymskiego
XIX. Herby Tatarów Wielkiego Księstwa Litewskiego  
XX. Islam Tatarów litewskich
XXI. Piśmiennictwo religijne Tatarów na ziemiach Wielkiego Księstwa Litewskiego
XXII. Muzułmanie w Rzeczypospolitej Obojga Narodów: Litwa, Wołyń, Podlasie. Stosunek państwa i społeczeństwa polsko-litewskiego do wyznawców islamu
XXIII. Kultura materialna Tatarów Rzeczypospolitej Obojga Narodów: meczety, cmentarze, ubiory, uzbrojenie
XXIV. Asymilacja kulturowa i religijna Tatarów litewskich
XXV. Szlachta kresowa tatarskiego pochodzenia
Zakończenie
Aneksy
Bibliografia


O książce:


W dzisiejszych czasach niewielu mieszkańców naszego kraju zdaje sobie sprawę, że w kręgu kultury polskiej od kilku wieków żyje społeczność muzułmańska, czerpiąca swe soki zarówno z islamskiego Wschodu, jak i ze skarbnicy kulturowej ludności naszych kresów wschodnich. Ta grupa etniczna to potomkowie Tatarów zamieszkujących ziemie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a dokładnie mówiąc Wielkiego Księstwa Litewskiego i północno-wschodnich rubieży Korony Polskiej. Obecnie są oni obywatelami Polski oraz dwóch nowopowstałych państw uważających się za spadkobierców Wielkiego Księstwa Litewskiego – Litwy i Białorusi. Ludność tą zgodnie z potwierdzoną źródłowo tradycją nazywa się Tatarami litewskimi. Nazwa ta występuje powszechnie w kronikach polskich, opisach historyczno-geograficznych Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz w staropolskich pamiętnikach. Również w dokumentach sejmowych i sejmikowych spotykamy nazwę „Tatarzy litewscy”. Próby wyrugowania tej nazwy określeniem Tatarzy Wielkiego Księstwa Litewskiego przez niektórych badaczy są pozbawione racji naukowych. Ludność tą zamieszkującą wschodnie ziemie Rzeczypospolitej należy określać mianem „Tatarów litewskich” lub wymiennie „Tatarów Wielkiego Księstwa Litewskiego”, gdy mówimy o czasach przedrozbiorowych. W pracy tej używam niekiedy też terminów „Tatarzy polscy” i „Tatarzy polsko-litewscy” w odniesieniu do ludności muzułmańskiej Podlasia zdając sobie sprawę, że stanowią oni razem ze swymi współplemieńcami z ziem litewsko-białoruskich jedną grupę etniczną.

 


O autorze:


Piotr Borawski (ur. 1951 r. w Warszawie), jest doktorem nauk historycznych. W latach 1991-2019 pracował w MSZ. W 1991 r. jako chargé d’affaires zakładał Ambasadę RP w Kazachstanie, w Ałmaty. W latach 1996-1997 przedstawiciel Ministra Spraw Zagranicznych RP w Gruzji ds. powołania ambasady polskiej w Tbilisi. W latach 1997-2000 jako chargé d’affaires kierował Ambasadą RP w Gruzji. W latach 2003-2007 był konsulem w ambasadzie polskiej w Mołdawii. W latach 2009-2010 przewodniczący NSZZ „Solidarność” Pracowników Służby Zagranicznej. W latach 2010-2015 radca w Ambasadzie RP w Moskwie. W latach 2015-2017 kierownik wydziału wizowo-paszportowego w Konsulacie Generalnym w Petersburgu. Obecnie przewodniczący NSZZ Pracowników Służby Zagranicznej w MSZ. Jego zainteresowania naukowe wiążą się z kilkunastoletnim pobytem w Azji Środkowej, Rosji, Mołdawii oraz na Kaukazie. Koncentrują się wokół zagadnień etniczno-politycznych i wyznaniowych Azji Środkowej i Kaukazu, a także wokół dziejów ludności tatarskiej zamieszkującej nasze dawne, wschodnie Kresy. Jest autorem kilkudziesięciu artykułów naukowych zamieszczonych w polskich, gruziński, saudyjskich, tureckich i mołdawskich czasopismach, a także pięciu książek. Obecnie pracuje nad monografią „Gruzja w czasach Szewardnadzego. Walka Gruzinów o utrzymanie niepodległości w latach 90-tych XX wieku”.



   Piotr Borawski
   "Tatarzy Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
    Dzieje wojenne i tradycje. Tom I
"

  

ISBN 978-83-67730-23-5
489 str.
145x205 mm
Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
Tom I. DZIEJE WOJENNE
I. Złota Orda
II. W państwie wielkiego księcia Witolda
III. Pod władzą Jagiellonów
IV. Panowanie Wazów. Chorągwie tatarskie w wojnach ze Szwecją, Turcją, Rosją, Kozakami i Chanatem Krymskim
V. Bunt chorągwi tatarskich
VI. Tatarzy w ekonomiach królewskich Wielkiego Księstwa Litewskiego
VII. Radziwiłłowscy Tatarzy-ziemianie
VIII. Tatarzy w miastach i jurydykach Radziwiłłów
IX. Rządy dynastii saskiej w Rzeczypospolitej
X. Tatarzy w konfederacji barskiej
XI. Pułki tatarskie w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 roku
XII. Tatarzy w powstaniu 1794 roku na ziemiach Wielkiego Księstwa Litewskiego
XIII. W służbie pruskiej
XIV. Epizod napoleoński
XV. Na służbie rosyjskiej
XVI. Pułk Tatarski Ułanów imienia Mustafy Achmatowicza w wojnie polsko-bolszewickiej
XVII. W odrodzonej Rzeczypospolitej


O książce:


W dzisiejszych czasach niewielu mieszkańców naszego kraju zdaje sobie sprawę, że w kręgu kultury polskiej od kilku wieków żyje społeczność muzułmańska, czerpiąca swe soki zarówno z islamskiego Wschodu, jak i ze skarbnicy kulturowej ludności naszych kresów wschodnich. Ta grupa etniczna to potomkowie Tatarów zamieszkujących ziemie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a dokładnie mówiąc Wielkiego Księstwa Litewskiego i północno-wschodnich rubieży Korony Polskiej. Obecnie są oni obywatelami Polski oraz dwóch nowopowstałych państw uważających się za spadkobierców Wielkiego Księstwa Litewskiego – Litwy i Białorusi. Ludność tą zgodnie z potwierdzoną źródłowo tradycją nazywa się Tatarami litewskimi. Nazwa ta występuje powszechnie w kronikach polskich, opisach historyczno-geograficznych Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz w staropolskich pamiętnikach. Również w dokumentach sejmowych i sejmikowych spotykamy nazwę „Tatarzy litewscy”. Próby wyrugowania tej nazwy określeniem Tatarzy Wielkiego Księstwa Litewskiego przez niektórych badaczy są pozbawione racji naukowych. Ludność tą zamieszkującą wschodnie ziemie Rzeczypospolitej należy określać mianem „Tatarów litewskich” lub wymiennie „Tatarów Wielkiego Księstwa Litewskiego”, gdy mówimy o czasach przedrozbiorowych. W pracy tej używam niekiedy też terminów „Tatarzy polscy” i „Tatarzy polsko-litewscy” w odniesieniu do ludności muzułmańskiej Podlasia zdając sobie sprawę, że stanowią oni razem ze swymi współplemieńcami z ziem litewsko-białoruskich jedną grupę etniczną.

 


O autorze:


Piotr Borawski (ur. 1951 r. w Warszawie), jest doktorem nauk historycznych. W latach 1991-2019 pracował w MSZ. W 1991 r. jako chargé d’affaires zakładał Ambasadę RP w Kazachstanie, w Ałmaty. W latach 1996-1997 przedstawiciel Ministra Spraw Zagranicznych RP w Gruzji ds. powołania ambasady polskiej w Tbilisi. W latach 1997-2000 jako chargé d’affaires kierował Ambasadą RP w Gruzji. W latach 2003-2007 był konsulem w ambasadzie polskiej w Mołdawii. W latach 2009-2010 przewodniczący NSZZ „Solidarność” Pracowników Służby Zagranicznej. W latach 2010-2015 radca w Ambasadzie RP w Moskwie. W latach 2015-2017 kierownik wydziału wizowo-paszportowego w Konsulacie Generalnym w Petersburgu. Obecnie przewodniczący NSZZ Pracowników Służby Zagranicznej w MSZ. Jego zainteresowania naukowe wiążą się z kilkunastoletnim pobytem w Azji Środkowej, Rosji, Mołdawii oraz na Kaukazie. Koncentrują się wokół zagadnień etniczno-politycznych i wyznaniowych Azji Środkowej i Kaukazu, a także wokół dziejów ludności tatarskiej zamieszkującej nasze dawne, wschodnie Kresy. Jest autorem kilkudziesięciu artykułów naukowych zamieszczonych w polskich, gruziński, saudyjskich, tureckich i mołdawskich czasopismach, a także pięciu książek. Obecnie pracuje nad monografią „Gruzja w czasach Szewardnadzego. Walka Gruzinów o utrzymanie niepodległości w latach 90-tych XX wieku”.




   Jakub Juszyński
   "Wojskowość polska w XIII wieku"

  

ISBN 978-83-67730-22-8
89 str.
163x235 mm
Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Jazda
II. Łucznictwo
III. Kusznictwo
IV. Opancerzenie
V. Broń do walki wręcz
VI. Umocnienia i machiny wojenne
Bibliografia



O książce:

Polska wojskowość w XIII wieku nie była nigdy tematem odrębnej pracy naukowej lub popularnonaukowej, mimo zapotrzebowania na literaturę w tym zakresie. Jest to szczególnie ważny temat, gdyż w tym stuleciu podzielona Polska toczyła liczne walki na własnej ziemi i za granicami. Co ważne, często kończyły się zdecydowanymi zwycięstwami w obliczu przewagi wroga.
Mimo to, z XIII wieku znana jest głównie bitwa pod Legnicą, a ówczesna wojskowość polska jest błędnie postrzegana przez pryzmat tej klęski. Tymczasem źródła pisane niemieckie, ruskie czy czeskie przekazują dużo na temat polskich zwycięstw w tym okresie. Także ikonografia z krajów ościennych nakreśla wiarygodnie charakter polskich sił zbrojnych.
Jest on szczególnie widoczny w samym przebiegu kampanii i starć, który wyraźnie odróżnia się od ówczesnych wojen toczonych na zachodzie Europy. Trzynastowieczne polskie rycerstwo, jak w poprzednich wiekach, nie dążyło do bitew takich, jakie toczyła ciężka jazda. Zamiast nich, stosowało szybkie, zaskakujące przemarsze, w celu rozbicia armii wroga z zaskoczenia, gdy była jeszcze rozproszona. Do rozstrzygania bitew używano też broni dystansowej.
Podkreślić należy, że nie były to nigdy „działania podjazdowe”, lecz operacje prowadzące do decydujących zwycięstw nad liczniejszym przeciwnikiem, często na jego terenie. Podobny przebieg większości polskich kampanii zgodnie przekazują wszystkie źródła od pierwszych Piastów do Kazimierza Wielkiego. Armie typu zachodniego były niezdolne do takich posunięć...

 

O autorze:
Jakub Juszyński (1988), jest z wykształcenia historykiem. Zajmuje się odtwarzaniem starożytnych metod walki konnej w galopie bez siodła i strzemion, a także Połowca węgierskiego. Publikuje w „De Re Militari”, „Nowych Studiach Grunwaldzkich”, „Mówią Wieki” i „Pruthenii”.



   Szymon Jagodziński
   "Brienne (29 I 1814) – La Rothière (1 II 1814).
    Kampania francuska Napoleona
"

  

ISBN 978-83-67730-21-1
108 str.
163x235 mm
Mapy: 3

Okładka miękka

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Inwazja aliancka na Francję
II. Pierwsze walki we wschodniej Francji
III. Zanim doszło do pierwszej bitwy
IV. Bitwa pod Brienne (29 stycznia 1814 r.)
V. Między dwoma bitwami
VI. Bitwa pod La Rothière (1 lutego 1814 r.)
VII. Straty i odwrót Napoleona (2 lutego 1814 roku)
VIII. Podsumowanie i ocena walk
Aneksy
Bibliografia
Spis map


O książce:


Kiedy korpus wirtemberski z Kronprinzem na czele dotarł do wzgórza La Giberie, zauważono przed nim mały oddział piechoty francuskiej przygotowany do obrony (najwyżej pojedynczy batalion). Książę Fryderyk zarządził natychmiastowy atak siłami dwóch batalionów piechoty i 4. pułku strzelców konnych Prinz Adam. Rozgorzała gęsta strzelanina. Francuzi, nie mając żadnej kawalerii, obawiając się oskrzydlenia przez Wirtemberczyków, rozpoczęli odwrót zatrzymując się na głównej pozycji w wiosce La Giberie...

Najmniej znaną na rynku książki historycznej w Polsce kampanią wojenną Napoleona jest kampania francuska 1814 roku. Właściwie żaden z krajowych autorów nie pokusił się do tej pory o napisanie całościowej publikacji poświęconej temu zagadnieniu. Brienne (29 I 1814) – La Rothière (1 II 1814) to pierwsza polska publikacja opisująca dwie pierwsze bitwy Napoleona stoczone na francuskiej ziemi zimą 1814 roku.

 


O autorze:


Szymon Jagodziński (1974), absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, specjalizuje się w wojnach napoleońskich i II wojnie światowej w Afryce Północnej, nauczyciel historii w I LO im. Tadeusza Kościuszki w Koninie. Autor m.in. Pomorze 1807 i Konin na tle wojen napoleońskich 1806–1813. Współpracuje z czasopismem „Militaria XX Wieku”. Przygotowuje do publikacji monografię Pułtusk – Gołymin 1806.



   Cyprian Herl
   "Bellum Sociale. Przyczyny, przebieg i skutki
    wojny ze sprzymierzeńcami (91–88 r. p.n.e.)
"

  

ISBN 978-83-67730-20-4
533 str.
145x205 mm
Mapy: 25

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wprowadzenie

Część I
CHCEMY BYĆ RZYMIANAMI!
I Italia w dobie rzymskiej ekspansji
II Sprawa Italików w czasach braci Grakchów
III Trybunat ludowy M. Liwiusza Druzusa

Część II
ITALIA CHWYTA ZA BROŃ
IV Droga ku wojnie – 91/90 r. p.n.e.
V Rzymianie w odwrocie – 90 r. p.n.e.
VI Lex Iulia i lex Plautia Papiria – 90/89 r. p.n.e.
VII Rzymianie w kontrofensywie – 89 r. p.n.e.
VIII Pacyfikacja Italii – 88 r. p.n.e.

Część III
(NIE)PEŁNOPRAWNI OBYWATELE
IX Trybunat Pb. Sulpicjusza Rufusa i pierwszy marsz na Rzym – 88 r. p.n.e.
X Pozycja Italików w epoce wojen domowych – 87–82 r. p.n.e.

Epilog – Zwycięstwo przegranych
Aneksy
Bibliografia
Spis skrótów
Spis map


O książce:


Niesprawiedliwość. Tym słowem najlepiej można określić sytuację społeczności sprzymierzonych z Rzymem w okresie poprzedzającym wybuch bellum sociale. Ludność ta wspierała Republikę we wszystkich kampanii wojennych, dzieliła z Rzymianami trudy najazdów oraz powstań, lojalnie wykonując przy tym nakładane w coraz większych ilościach obciążenia finansowe. Za wyrzeczenia te nie było jednak żadnej nagrody. Nie może więc dziwić fakt, że będąc w tak niekorzystnej sytuacji socii domagali się równouprawnienia w postaci nadania im rzymskiego obywatelstwa. Żądania te spotykały się jednak z systematyczną odmową ze strony Rzymian. Ostatecznie, doszło do wybuchu potężnego konfliktu na terenie prawie całej Italii, które pochłonęło życie dziesiątków tysięcy rzymskiej i italskiej ludności oraz pociągnęło za sobą zniszczenie ogromnych połaci Półwyspu Apenińskiego. Strat tych można było uniknąć gdyby tylko Rzymianie zrozumieli postulaty swoich sojuszników. Tak się jednak nie stało. Walki trwałe przez kolejne trzy lata i choć skończyły się militarnym zwycięstwem Rzymian, to jednak pod względem politycznym i prawnym zwycięstwo odnieśli sprzymierzeńcy.
Dlaczego doszło do wybuchu tak potężnego konfliktu, jak wyglądały działania wojenne obu stron oraz jakie były długofalowe konsekwencje wojny ze sprzymierzeńcami? Na te jak i wiele innych niezwykle ciekawych pytań próbował odpowiedzieć autor niniejszej książki, stanowiącej pierwszą na polskim rynku wydawniczym monografię kompleksowo omawiającą tematykę bellum sociale.

 


O autorze:


Cyprian Herl, ur. w 1998 roku w Miliczu. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim (WPAiE). Obecnie doktoryzuje się z zakresu prawa zamówień publicznych oraz pracuje w kancelarii prawnej w branży związanej z infrastrukturą. Jest autorem licznych artykułów prawniczych oraz publikacji naukowych, jednak niniejsza książka jest jego pierwszą monografią historyczną. Poszukiwania badawcze autora o charakterze historycznym koncentrują się wokół dziejów schyłku republiki rzymskiej, ze szczególnym uwzględnieniem lat 90-tych oraz 80-tych I w. p.n.e. Tematyką wojny ze sprzymierzeńcami zainteresował się jeszcze będąc nastolatkiem i przez kolejne lata zgłębiał swoją wiedzę, która ostatecznie zaowocowała powstaniem niniejszej pozycji. Autor ma w planach przygotowanie w przyszłości kolejnych pozycji z obszaru jego zainteresowań historycznych.



   Piotr Derdej
   "Koronowo 10 X 1410"

  

ISBN 978-83-67730-19-8
173 str.
145x205 mm
Mapy: 2

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. Szczęśliwa Dolina
II. Po Grunwaldzie
III. Oblężenie Malborka
IV. Tryumfalny odwrót z Prus
V. Zakon kontratakuje
VI. Bitwa pod Koronowem
Zakończenie, czyli ku pierwszemu pokojowi toruńskiemu
Spis map
Bibliografia


O książce:


W okresie wojny Polski i Litwy z państwem zakonu krzyżackiego w Prusach rozgrywającej się w latach 1409–1411 doszło między walczącymi stronami do dwóch mających szczególne znaczenie dla przebiegu całego konfliktu walnych orężnych starć w polu: pod Grunwaldem (15 VII 1410 roku) i pod Koronowem (10 X 1410 roku). Walkom z Zakonem Krzyżackim zostało poświęconych wiele pozycji książkowych, zwłaszcza bitwa pod Grunwaldem (z racji jej rangi i skutków) doczekała się już w ciągu ostatnich stu lat licznych wieloaspektowych analiz. W kwestii boju pod Koronowem wciąż istnieje dość ograniczona literatura przedmiotu. Wszyscy autorzy piszą na temat przyczyn, przebiegu i skutków starć między Krzyżakami a państwem Polskim. Jednakże po dzień dzisiejszy mocno w pamięci zakorzeniona została tylko jedna, ciągle opiewana i gloryfikowana zwycięska bitwa – pod Grunwaldem. W cień zostały zepchnięte inne walki, zakończone sukcesem Polaków w starciach między wyżej wymienionymi stronami. Wielka Wojna pomiędzy Polską a Zakonem Krzyżackim nam wszystkim zawsze będzie kojarzyć się z wielkim zwycięstwem Polski pod Grunwaldem. Warto jednak przywołać Koronowo, czyli batalię, która miała miejsce trzy miesiące później i stała się wyjątkowa nie tylko dlatego, że było to kolejne wielkie polskie zwycięstwo, ale także ze względu na to, że był to de facto turniej rycerski, gdzie wojownicy po obu stronach toczyli ze sobą honorowe pojedynki, a nawet zrobili sobie dwie przerwy, podczas których układali pieśni o odwadze swoich przeciwników.

 


O autorze:


Dr Piotr Derdej urodzony w Warszawie w 1969 roku. Ukończył Wydział Historii, Wydział Prawa i Administracji oraz Podyplomowe Studium Religioznawstwa przy Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Uczeń profesorów: Andrzeja Zahorskiego i Jerzego Skowronka (historia), Lecha Falandysza i Leszka Garlickiego (prawo) oraz Tadeusza Płużańskiego (filozofia i religioznawstwo). W 2004 roku obronił doktorat na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, napisany pod kierunkiem profesora Michała Pietrzaka. Od 1996 roku pracownik Sądu Najwyższego RP.
Interesuje się historią wojskowości europejskiej od XV do XX wieku, stosunkami polsko-tureckimi i polsko-rosyjskimi w tym okresie. Jest specjalistą w zakresie prawa wyznaniowego, konstytucyjnego, filozofii prawa, praw człowieka, a także od teorii doktryn politycznych i prawnych. Jest autorem ośmiu książek, wydanych głównie w serii „Historyczne bitwy”. Ma ponadto wieloletnią praktykę dziennikarską jako publicysta między innymi Tygodnika „SOLIDARNOŚĆ”, „Gazety Polskiej”, „Najwyższego Czasu”, „Rzeczpospolitej” oraz „Stolicy”. W jego dorobku publicystycznym znajduje się ponad 100 artykułów i esejów o tematyce historycznej, prawniczej, filozoficznej, religioznawczej i kulturalnej.

   


   Krzysztof Mroczkowski
   "Bitwa o Karameh 1968"

  

ISBN 978-83-67730-18-1
221 str.
145x205 mm
Mapy: 5

Okładka miękka ze skrzydełkami

Tarnowskie Góry 2023

 

Spis treści:

 

Wstęp
I. OWP w Jordanii
II. Izraelskie plany działania
III. Dalekosiężne skutki zamachu na autobus
IV. „To będzie nasza wielka walka!”
V. „To misja na piknik. Armia jordańska nie będzie walczyć u boku OWP”
VI. Nim opadł bitewny kurz
Zakończenie
Bibliografia selektywna


O książce:


Książka ta jest owocem kilku pobytów na Bliskim Wschodzie, a ukazana na jej kartach opowieść stanowi jedynie fragment szerszego obrazu wydarzeń rozgrywających się w tym regionie. Nie zamierzam ukazywać ani heroicznej i bohaterskiej walki żołnierzy izraelskich z bojownikami palestyńskimi, ani nie predestynuję też do rangi autora pomnikowego opracowania historycznego na temat tej – bądź co bądź – epizodycznej bitwy w całym długim konflikcie izraelsko-arabskim i izraelsko-palestyńskim. Opracowanie to może być oczywiście postrzegane jako jednostronne, jednak należy brać pod uwagę pewne czynniki obiektywne. Najistotniejszym jest dostęp do wiarygodnych materiałów źródłowych. W toku prowadzonych przeze mnie kwerend archiwalnych, muzealnych oraz bibliotecznych i bibliograficznych okazało się, że o ile tego rodzaju zasoby izraelskie są ograniczone, to palestyńskich w zasadzie nie ma. Te, które są, podobnie zresztą jak i jordańskie, są nacechowane wyłącznie propagandą. Arabskojęzyczna literatura poruszająca zagadnienia wojskowe i polityczne lat 1967 i 1968 jest wprawdzie spora, jednak nie przedstawia większej wartości poznawczej – zbyt wiele w niej przekłamań, gdyż dominujący w niej ton to albo ukazywanie krzywdy, albo nieco irracjonalna apoteoza armii arabskich i sił palestyńskich...